Budući da islamsko pravo prihvata koncept božanskog (ličnog), a ne teritorijalnog (državnog) suvereniteta, ovo će imati glavnu ulogu u razvoju političke misli i filozofije islamskog prava. Kako je samo Bog suveren, on prenosi svoj suverenitet na pojedinca (čovjeka), a ne na grupu (vladu) koja bi mogla vladati u Božje ime.
Pojedinac ne duguje lojalnost državi (vladaru), već isključivo Bogu, kojem je direktno odgovoran.Koncept božijeg suvereniteta, prema kojem je Bog vrhovni suveren s prenosom suvereniteta na sve svoje podanike, čiji se suverenitet proteže na sva mjesta gdje žive muslimani, čini odnose između vladara i stanovništva u islamskim zemljama prilično neodređenim, što je uzrokovalo brojne probleme i sukobe kroz historiju islama. Brojni ratovi između nezavisnih islamskih država, kao i sukobi između brojnih islamskih plemenskih grupa unutar islamskih zemalja, zahtijevali su jasno pravno regulisanje odnosa između vrhovnog božijeg suvereniteta i autoriteta vladara autonomnih islamskih zajednica (država) i samih Božjih podanika.
Za čitav tekst, kliknite ovdje.