Malo je političkih tvorevina u savremenoj Evropi koje tako uporno izmiču jednoznačnom određenju kao Republika Srpska. Nastala u ratu, potvrđena mirovnim sporazumom, ugrađena u ustav države koju njeni najglasniji predstavnici često osporavaju, ona već tri decenije živi u stanju koje se ne može opisati ni kao privremenost ni kao trajnost. Za jedne je ona istorijska tekovina i garant opstanka jednog naroda zapadno od Drine, za druge je ožiljak koji podsjeća na ono što je Dejton bio prinuđen da prizna kako bi zaustavio ubijanje. Ta dvostrukost nije samo retorička figura u domaćim polemikama; ona je strukturna osobina političkog prostora u kojem Republika Srpska postoji, i upravo ona čini da se svako pitanje o njenoj budućnosti odmah pretvara u pitanje o budućnosti Balkana, a potom i u pitanje o tome kako se velike sile odnose prema ovom dijelu Evrope. Govoriti o Republici Srpskoj kao o dilemi znači, dakle, govoriti o dilemi koja je istovremeno unutrašnja, regionalna i međunarodna, a ta tri nivoa se ne mogu razdvojiti bez gubitka smisla.
Za čitav tekst, kliknite ovdje.