Aleksandar Vučić je u ulozi Predsjednika Republike Srbije tokom svog dosadašnjeg predsjedničkog mandata uradio više za Srbiju nego svi predsjednici Republike Srbije prije njega, Slobodan Milošević, Boris Tadić i Tomislav Nikolić.To je zbog toga,što je u strukturu svoje ličnosti inkorporirao etos rada.
Njega je implementirao pod uticajem njemačkog sociologa Maksa Vebera prilikom čitanja i analiziranja njegovog čuvenog djela Protestantska etika i duh kapitalizma.U tom djelu Maks Veber se poziva na protestantsko učenje Žana Kalvina o predestinaciji.Po tom učenju svaki čovjek je apriori od starene Boga osuđen da ode u pakao.No, ipak postoji potencijalna mogućnost da se to ne dogodi pod uslovom da je čovjek vrijedan i da postiže izvrsne rezultate u svom poslu.Dakle, to je jednina opcija da se Bog smiluje i poštedi čovjeka da ne završi u paklu i tako postigne svoje lično spasenje.Ovdje stojimo na stanovištvu da je kult rada na pijedestal uzvišene vrijednosti postavio Maks Veber, a apsolutno ga prihvatio Aleksandar Vučić.U tom kontekstu u sredstvima javnog informisanja u Srbiji je potencirao da rano ustaje. Svaki dan radi po četrnaest sati za dobro Srbije i njen prosperitet.
Za čitav tekst, kliknite ovdje.