Društvena i institucionalna kriza na izvjestan način se etablirala kao sistemsko obilježje postdejtonske Bosne i Hercegovine. Disfunkcionalnost je, čini se, normalizovana. Kriza javnog upravljanja najočitije se manifestuje odsustvom i lošim kvalitetom javnih usluga. Prekid i odsustvo osnovnih komunalnih usluga u stabilnom, osviještenom i razvijenom društvu bio bi prvorazredan skandal, koji bi rezultirao neblagonaklonim reakcijama građana koji zbog takvih nedostataka trpe.
Međutim, čini se da u Bosni i Hercegovini problemi koje svi građani osjećaju potiču iz mnogo dubljih i kompleksnijih uzroka. Nestabilnost energetske mreže, loša i neadekvatna infrastruktura, odsustvo osnovnih komunalnih usluga kao što su odvoz smeća, deponovanje otpada, vodosnabdijevanje, postojanje javnog prevoza i prohodnost puteva na momente podsjećaju na predmoderna društva. Sve ove probleme prati izostanak institucionalne odgovornosti i neuznemiren san građana u kući koju je plamen obuhvatio. Zajednička osnova institucionalne disfunkcionalnosti jesu negativna kadrovska selekcija, kultura nepotizma i opšta erozija kriterijuma. Ovakav sistem u teorijskom smislu odgovara konceptu “potkapacitirane države” (lowcapacity state) o kojoj govori Fukujama. Riječ je o državi koja posjeduje formalne institucije, ali ne posjeduje neophodan kapacitet za implementaciju, nadzor, sankcionisanje i osiguravanje kvaliteta javnih usluga. Manjak sposobnosti, odgovornosti i profesionalizma odgovara i eroziji društvenih normi, u svakom smislu.
Za čitav tekst, kliknite ovdje.
English, click here.