Jednom kada se uspostavi osnovna populistička podjela između naroda i elite, politička logika zahtijeva njeno dalje razrađivanje. Nije dovoljno tvrditi da je narod ugrožen; potrebno je precizirati od koga je ugrožen.
Upravo tu nastupa druga važna dimenzija populističkog predstavljanja: konstrukcija „neprijatelja naroda“. Ova figura ima presudnu političku funkciju, jer omogućava da se apstraktna ideja izdaje prevede u konkretne mete kolektivnog ogorčenja, straha i političke mobilizacije. Neprijatelj naroda može imati različita lica, zavisno od istorijskog, kulturnog i institucionalnog konteksta. U nekim društvima to su političke ili ekonomske elite, u drugima mediji, sudovi, univerziteti, međunarodne organizacije, migranti, manjinske zajednice, nevladine organizacije ili politička opozicija. U etnonacionalno obilježenim sistemima neprijatelj može biti i druga etnička skupina, ili čak svaki glas koji pokušava politiku izvesti izvan okvira kolektivne homogenizacije.
Za čitav tekst, kliknite ovdje.