Politička situacija u Bosni i Hercegovini oduvijek je bila kompleksna mreža međusobno isprepletenih interesa, etničkih podjela i vanjskih utjecaja. Pravosnažna presuda Miloradu Dodiku, predsjedniku Republike Srpske, predstavlja samo vrh ledenog brijega u analizi duboko ukorijenjenih problema koji muče ovu dejtonsku zajednicu-državu BiH već desetljećima. Ova presuda nije samo pravni akt-ona je simbol borbe između različitih vizija BiH, između onih koji žele jačanje entitetskih ovlaštenja i onih koji se zalažu za unitarnu državu, između domaćih političkih elita i međunarodnih aktera koji pokušavaju nametnuti svoju volju.Kada govorimo o odnosima većine i manjine u BiH, suočavamo se s paradoksom koji je možda jedinstven u svijetu.
U ovoj dejtonskoj zajednici-državi ne postoji jasna većina-svaki od tri konstitutivna naroda može biti i većina i manjina, ovisno o geografskom kontekstu i političkoj perspektivi. Bošnjaci, koji čine relativnu većinu na nivou države, manjina su u Republici Srpskoj. Srbi su dominantni u Republici Srpskoj, manjina su u Federaciji BiH. Hrvati, najmalobrojnija konstitutivna zajednica, često se osjećaju marginalizovanima u oba entiteta. Ovaj kompleksan mozaik stvara situaciju u kojoj svaka grupa istovremeno progoni i osjeća se progonjenom, što perpetuira začarani krug nepovjerenja i političkih manipulacija. Prisutne su ideje manipulacije i manipulacije idejama, a istina se davi svim snagama i sredstvima i neda joj se da izađe na vidjelo. Pitanje suvereniteta u BiH otvara Pandorinu kutiju kontradikcija. Formalno, dejtonski Ustav garantuje narodnu volju kroz demokratske izbore, ali stvarnost je daleko složenija. Moć pojedinaca, posebno onih koji kontrolišu “nacionalne” stranke, često nadmašuje institucionalnu moć. Ovi političari vladaju kroz kombinaciju etničke mobilizacije, kontrole medija i ekonomskih resursa. Oni su postali neka vrsta modernih feudalaca koji svoju moć crpe iz straha običnih građana od “drugih” i obećanja zaštite nacionalnih interesa.
Za čitav tekst, kliknite ovdje.